Hej Astrid,
Lekker warm onder een
dekentje, een paar kussens achter mijn rug en op mijn schoot een boek. Zo
bracht ik als bijna-tiener urenlang op mijn kamer door. Het liefst liet ik me
door jou meevoeren naar de bonte Villa van Pippi. De rosse deugeniet die uit
jouw verbeelding geboren werd, sloot ik meteen in mijn hart. Net als Pippi, Tommy en Annika woonde ik in
een klein dorp met zijn eigen regels en tante Pastellia’s. Doorgaans deed ik net als Annika
uitzonderlijk mijn best om netjes binnen de lijnen te kleuren en aan alle
verwachtingen te voldoen. Dat gedrag zorgde echter voor flink wat vuurwerk binnenin,
want daar zat Pippi, frank en eigenzinnig. Ik wilde avonturen
beleven en net alles anders doen dan het hoort. Toen ik ouder werd durfde ik
dat zelfs : mijn eigen gang gaan, heel af en toe maar en aanvankelijk enkel als
de dorpsbewoners het niet zagen. Nu, zo’n 35 jaar later doe ik het (“eindelijk”
hoor ik je nu denken) : “mijn eigen ding”.
Op een dag nam je me mee op
avontuur met Ronja en droomde ik van jouw land. Daar
wilde ik naartoe, naar die uitgestrekte wouden waartussen meren als
zoekgeraakte parels op onverwachte plekken liggen te glinsteren. Later, nadat
ik me door jou samen met Michiel in de schuur van de Hazelhoeve liet opsluiten als
die weer wat mispeuterd had en nadat ik in mijn dromen wel 1000 maal samen met
Karlsson van het dak was gesprongen met die propeller op mijn rug, werd ik
nieuwsgierig naar jou, naar de vrouw die
deze kleine rebellen had bedacht. Ik
verdiepte me in jouw leven en het verbaasde me niets, dat ik las dat je de
mosterd precies daar vandaan haalde. Vol bewondering vernam ik hoe moeilijk je het had, maar hoe groots je met die problemen omging. Hoe jij streed voor de
rechten van kinderen, van dieren en hoe je op de barricaden stond voor het
milieu, hoe je je tijd ver vooruit was en hoe je niet alleen een vrouw was van woorden maar vooral ook van daden.
Deze zomer trok ik met
mijn familie dan eindelijk op avontuur naar die bossen van Småland, naar die
plekken waar jij bent opgegroeid en die de coulissen vormen voor jouw verhalen.
We reisden naar de uitgestrekte wouden waar je me al zo vaak mee
naartoe genomen had. Dagenlang
verdwaalden we tussen de bomen, zwommen
we in die glinsterende meren. Verbaasd bleven we staan bij elke vlinder die langsvloog en zochten we de naam van planten die we vergeten waren. We plukten bessen, net genoeg om er ons dessertje
mee te maken bij onze tent. ’s Avonds zaten we rond het vuur, waarboven we kookten. Ondertussen hadden we tijd, elkaar en verhalen. Toen het
slecht weer was, trokken we onze jassen aan en gingen we toch naar buiten. We zagen hoe de Zweden erin slagen hecht samen te leven met de natuur en met elkaar. We leerden alweer dat je door zelf te doen, alles meer naar waarde schat. Dat eenvoud
siert. Dat het niet gaat om meer of beter maar om genoeg en balans. Ik herinnerde me dat ik naar buiten moet om rust te vinden en mijn longen vol moet
zuigen met zuurstof. Dat schoonheid in kleine dingen zit. Dat wie zoekt ook duurzamere alternatieven vindt. Maar
goed, eigenlijk hoef ik jou dat niet uit te leggen, want voor jullie Zweden is
dat een doodnormale zaak, jullie vatten dat zelfs in één woord samen: “lagom”. Deze manier van leven wordt nu stilaan ook
door de rest van de mensheid omarmd en als je het mij vraagt is dat precies wat de
wereld nu nodig heeft. Onze Zweedse avonturen hebben voor mij alleszins veel
betekend. Mijn evenwicht, dat hier in alle drukte nogal eens wankelt, zit weer
helemaal goed sinds ik bij jou op bezoek was. Dat probeer vast te
houden en als ik merk dat ik het weer verlies, trek ik mijn jas aan en ga ik
naar buiten.
Dank je wel voor de
levenslessen, voor je stijl en jouw verhalen.
Sov sött
Lies
